Á laugardagskveldið kom ég
heim eftir spilakvöld og lagðist ein hérna upp í rúm og fór að
horfa á sjónvarpið. Ég var semsagt alein í húsinu því allir sem
búa uppi voru í útilegu. Friðgeir var á djamminu og ég gat
ekkert sofnað þannig að ég horfði á Bachelorette (sem er held ég
það allra sorglegasta og versta af öllu raunveruleikasjónvarpi).
Ég lá hérna milli svefns og vöku þegar það er dinglað uppi.
Klukkan var um 5 þannig að ég bjóst nú fastlega við að það væri
einhver að fara húsavillt. Eftir smá stund kom svo einhver og
bankaði hérna niðri og þá var mér nú ekki alveg sama, fór eins
og mesti spæjari og gægðist hvort einhver væri fyrir utan. Þar
stóð maður sem greinilega hafði verið 24 árum of lengi á
djamminu á lífsleiðinni og það sem meira var að hann hafði varla
rænu. Hann reyndi að opna hurðina og prufaði eins margt og
lífsmörk hans leyfðu til að komast inn. Ég var alveg hreint að
kafna úr hræðslu og þorði ekkert að fara fram þannig að ég læsti
mig bara inní stofunni. Ljótikallinn gafst svo upp á endanum og
ég gat sleppt símanum sem ég ríghélt í til að hringja á
löggimann ef þetta myndi eitthvað ganga hjá kallinum. Ég var
alveg tilbúin með rosa karate-spark og buffa hann ef það kæmi
til þess. Kallinn var örugglega bara að fara húsavillt eða að
reyna að finna sér svefnstað því hann var varla með rænu en það
er sko ekki neinum rónakalli boðið inn til mín á
laugardagskveldi takk!